|
يک آيینه و چند تصوير( پـــرتــو نــــادری ) شايد صنف چهارم يا پنجم بودم که با سيد جمال الدين افغان آشنا شدم. با صنفيها هر روز که به مکتب می رفتيم، کتابهای ما ورق می خورد وما می رسيديم به درس تازه و آن را با سرو صدا تکرارمی کرديم. چنين بود که روزی درمضمون قرائت فارسی رسيديم به درس سيد جمال الدين افغان. درکتاب آن قدراطلاعات گسترده در رابطه به انديشه های سيد وجود نداشت؛ ولی بيش از اين اطلاعات محدود، تصوير سيد بود که مرا زير تاثير آورده بود. يادم می آيد پيش از آن که به اين درس برسيم، من هر باری که کتاب قرائت فارسی را می گشودم به آن تصوير نگاه می کردم. البته نه از آن جهت که چيزی از انديشه و شخصيت علمی – فرهنگی سيد سرم می شد؛ بل از اين جهت که آن تصوير درنظرم چنان تجسمی عطوفت و مهربانی جلوه می کرد و مرا به سوی خود می کشيد.
تصوير محمود طرزی نيز هميشه برای من خيال برانگيز بوده است وهميشه به آن توجه کرده ام و به مردی انديشيده ام که يک تنه می خواسته است يک رشته ارزشهای علمی – فرهنگی درجامعه را پی ريزی کند. پس ازآشنايی محمود طرزی چيزی که در ميان اين دو تصوير برای من جالب بوده اين است که يکی آن ديگری را در ذهن من تداعی کرده است.
|