یلدا فاریاب
گل انتظار
ببــــراین پیـــــام ما را بگـــــو آن نگــــار ما را
زچـــه رو نـــهان نمــــودی غـــــم آشکار ما را
به خزان غــــم نــــشانــــدی دل بیقــــرار ما را
ز چه جـــوهــــر آفریــــدی دل داغــــدار ما را
که هزار لاله پوشد پـــس از ین مــــزار ما را
* *
بعـــد یک نگاه گرمت بعد یک جدایــــی دردی
تو چرا نپرسی از من خموش و سکوت وسردی
خـــبرم نگـــیری از مهــر ز جفا رسیـــده گردی
تن من چرا بسوزی که خود این گــناه کـــردی
تــــو که بوســه گاه کــردی لب پر شــرار ما را
* *
نه دمیدی چون نسیمی سوی این حد یــــقه دیگر
نه نظر نمــودی بر من غم جان من فـــــزون تر
زجفای تو جهـــانم شـــــرر اســـت شرارو اخــــگر
چه کنم جز اینکه گویم : بنگر به لطــــف بنــــگر
د ل گــــرمســـــــوز ما را رخ شرمســــار ما را
* *
زکفــم تــــوان گرفتــــی ز بــــرم قـــــــراردوری
گــــل انتــــظار نشـــــا نـــــدی ز بر کــــنار دوری
زجــــفای خود کشـــیدی تــــن مــــن به دار دوری
زسرشک نم فـــشا ندی به بنفــــــــــشه زار دوری
که ز بــــــوته ها بچـــــــــینی گل ا نتــــــظار ما را
* *
نه تــــرانه وصدایــی ز د لــــم فســــــانه گــــوید
نه ســــــــرود شــــا د مانـــی نه گـــل وفا که بوید
نه زشام تار( یلدا ) سحــــــری که را ه جـــویـــد
نه زکــوی جان (سیمین) نه گلی نه سبزه روید
دل رنـــگ بو پســـند ت چه کــــند بــــهار ما را
«»«»«»«»«»«»
ادبی ـ هنری
صفحهء
اول
|