|
سید همایون شاه (عالمی)
هوس رهبر
وای که این ملک چه بیسر شده عالم و نادان همه رهبر شده دزد رباید سکه را از گدا قصر چو اعمار کند پُر بها کرده ز قانون چنان انحراف تا سخن ِ خویش کند پُر ز لاف بسکه وکیل دیده کسان ساده لو کسب کند رای به دیگ ِ پلو کثرت پول آنچه قباله کند ملک ِ کسان را به حواله کند کشور ِ ما کشمکش ِ خائنان مردم ِ بیچاره پی آب و نان آن یکی نخلست چه فرسوده حال در پی ِ قدرت شده همچون شغال آن دگرش بود به دزدی شهیر بخت ِ سیاهش شده امروز شیر عقل و بصر نیست بسر ها کمی گرگ کجا ؟ با رمه شد همدمی ای که به سر کرده ی تاج زری هیچ بدانی کمی از داوری ؟ هیچ بدانی ز حساب ِ فلک خویش بیندازی چرا ؟ در تلک آنکه نفهم است و بداند که هست ز احمق ِ نا فهم به چندان بهست وآنکه نفهم است و نداند که هست وای بر آن مدعی ِ خود پرست حلقه ی زنجیر هوس محکمست ملت ِ بیچاره ی ما را غمست رهزنی امروز شده بر ملا پایه ی دزدی که ندارد بقا رشوه ستانان که به دفتر شدند خائن و مغرور چه بی سر شدند چوکی به هر جاست بهمراه قهر آنکه رجوع کرده بخوردست زهر دفتر ِ خود را چه تجمل کنند لیک به هر کار تغافل کنند نیست سواد و همه در مانده اند رشته یی تحریر پراکنده اند آن دُر دری شده خر مهره ی نیست ز املا خبری ذره ی هر چه نوشتند و به انشاء رسید پیش رئیس ماند به امضاء رسید نیست جدا یک خبر از مبتدا نقطه گذاری تو بیابی کجا؟ نیست سوالیه و یا کامه بین صفحه به یک جمله نویسد چنین بسکه زبانها به هم آمیختند رنگ به روی ِ ورقی ریختند معنی و مطلب همگی گم شده جو ز جواری همه گندم شده هیچ کسی پیرو قانون نیست جز جگر ِ ما جگری خون نیست هست چرا؟ تشنه ی قدرت همه بسته بسی چشم بصیرت همه جامه بپوشند همه رنگ رنگ ظاهر ِ افرشته به باطل پلنگ رفت حیّا از رخ مردم چرا؟ حیله و نیرنگ چو آب ِ بقا ظالم و مظلوم چشم پاره شد گوهر ِ ما در صدفش خاره شد گوهر ما بود وقار و شرف شغل ِ گدایی بربود از کنف نیست ز آثار ِ بزرگان خبر پُر ز نگین گشته زری طوق ِ خر مردی کجا؟ آن ره مردان نماند جز غم و اندوه ِ یتیمان نماند دست گدایان به همه شد دراز تا ز تملق شده در امتیاز وای به حال ِ دل ِ بیچارگان فقر برَد قوت ِ دست و عنان نشنود آواز ِ فقیران کسی کوته زبان مانده چنان بی بسی مردم ِ نا دیده به قدرت رسید هر چه بدید زود به حلقش کشید گو برو و بیش به غفلت بمان آه ِ یتیم سخت بگیرد بدان دولت وقدرت که نماند بکس مال ز حلق ِ تو برآرد هوس این سخن ِ پند ِ بزرگان بود آنچه بکردی به تو مزد آن بوَد بیخردان راه ِ تجمل زدند سان ِ سپیدی دوگزی می برند ملت ِ ما هیچ (همایون) نشد هیچ تسلی دل ِ پُر خون نشد
اول سرطان 1388 ه ش وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان
سدّ ِ امل
محرم یار
«»«»«»«»«»«»
ادبی ـ هنری
|