تــــرانه
باز آن صنمی مسلهء ساز آمده بود
آن الهه ی واپسین ناز آمده بود
ای دوست اگرخطای رفت ست ببخش!
کان توبه شکن دوباره باز آمده بود
-------
نز٬ چونی ما؛
يار- خبر٬ می گيرد
نز٬ چنديی ناله
٬سينه در٬ می گيرد
تامرغ
نفس ٬بکوی دل٬ می پیچد ؛
آشوب تو٬ می
بيند و پر٬ ميگرد.!
-------
دريا-همه- موج
شعر چشمان تو٬ داشت
ژرفاش ٬ سکوت
سرخ مرجان تو ٬داشت
دل پنجره ای
بسوی باغ - تو- گشود
هربرگ پيام سبز-
باران تو٬داشت.
-------
گه
خشک ترين کوير زردم ٬ یاران
گه ابر بشاش و
دوره گردم ٬ یاران
گه همنفسی غبار
در کوچه ی باد
گه
همره ی کاج کوهنوردم ٬یاران
-------
در
خستگی ها...به لطف خوابم دادی
درتشنگی
ها... شراب نابم دادی
هربار
که ازتو چهره درپيچيد م
چون
آيينه سوی خويش تابم دادی.!
-------
چون
آيينه صاف وحق نمايم کردی
با
چهره خوبت آشنایم کردی
اما؛پس
ازآنکه سنگ مهر تو- زدم
چون
قاب شکسته ی رهايم کردی.!
-------
کو؟
آيينه ی که گرد پندارـ تو٬نيست
کو؟آن نفسی که
سينه غمبار تو٬ نيست
پرسيد
مش: های ٬های دل ـ می شنوي؟
گفتا: به منش
سپار٬ کاين کارـ تو٬نيست.!
-------
از هر طرفی
بخویش راهم دادی
درباغ حضور خویش
جاهم دادی
وقتی که درون
سینه موج توخزید
سوز نفسی وسرشک
وآهم دادی
-------
یکدم نفسا بکام
دل بر نشدی
همراه دلی ولیک
دلبر نشدی
هرچند که این
پرنده در سینه تپید
یک لحظه بیاد
این کبوتر نشدی