مادر بهار ها زپی هم گريختند
زردی گرفت زنبق ماهی كه داشتی
ديگر به دشت خاطره ام خوشه ای نماند
آتش فتاد بر گل سرخی كه كاشتی
***
مادر، من آن مسافر بيتوشه ام كه شب
توفان خشم رهگذران است خانه ام
مادر چه لذتی است ازين زندگی مرا
مادر چه حاصلی است ازين آب ودانه ام
***
مادر تو شاهدی كه بهاران زندگي
ژوليده موی دانشيان را نواختم
پيرانه سر چه شد كه چو طفل بهانه جو
كيف و كتاب بر در ميخانه باختم
***
مادر اگرچه شهر بخواب است ونسترن
ميترسد از سياهی و از خواب می پرد
شادم ازين فرشته كه آرام وبی خيال
روح مرا سحر به ديار تو می برد