ع. م. آزاد
ع. م . آزاد
به الياس سلجوقی!
و ما چون بردگانی . . .
از شما می پرسم.
آری از شما !
شمايانی كه به ظن خويش ــ
وارثان ِ آدميد!
شمايانی كه در ذهن ِ خويش ــ
اشرف ِ مخلوقات ِ عالم
ايد!
مگر آيا بيابان گردانی بيش بودند؟!
و زيباترين هنرشان ــ
رجز خوانی و شمشير زنی بود!
آن سنگ دلان،
می پنداشتند كه ما ؛
آن بيچاره ترانيم.
آن بی كس و كار ترانيم!
و شايد؛
تنها گناه مان اين بود كه ما:
عرب زاده نبوديم!
آه افسوس ــ افسوس !
كه هنوز ــ
مردانی فرومايه و پست؛
می پندارند كه مذهب،
والاتر از مليت و رگ و ريشه ی ِ سرزمين پدری ست!
و آنگاه كه قتل عام می شديم.
بازماندگان مان چه خشنود بودند و دلخوش !
كه مرگمان ــ
پيوستن به بالاست !
و آنـك ؛
ديــن ــ
سببی شد از برای ِ تحقير!
كه هر لحظه ما را،
به گنــاهي نو ــ
به دار آويزند و پرخاش كنند!
و ما چون بردگانی :
سكوت اختيار كنيم!
كه گفتن ــ
كفر مطلق است!
و شنيدن ـــ
ارتــداد!
مارچ
2005 -- آيرلند
آرزو ...
آرزويم همه آن است كه روزی
چنگی بر خرمن ِ زلفانت بزنم
آه، آرزو ــ آرزو
تو خدايی در هيات ِ انسان
و من
[ و روحم ]
هر دو پرستنده ی ِ تو!
چرا كه خالق را بر مخلوق حقی ست.
و پرستش؛
زيباترين طرح ِ عشق!
بـاری؛
فاصله بسيار و عمر كوتاه!
ليك،
هبوط ِ تو بر اين كره ی ِ خاكی ی ِ من
و كره ی ِ گرگان ِ درنده خو
و كره ی ِ ماديان های تشنه ــ
همه :
معنای ِ رهایی ی ِ تو است
و رهايی ی ِ من!
خدا بودن چه سخت است و دشوار
حكايت ِ وسوسه برانگيز ِ مبهم.
حضورت در قالب ِ انسان
حيات است
و پيامی ست
كه در گوش ِ كسی
تاكنون نجوا نشده ست!
اگرچه تويی خدا؛
اما _
من خالق ِ زيبایی ی ِ پنهان ِ توام.
آنچه دگران را نه توان ِ ديدنست
و نه شايد حتا مجـالـی!
تو خدايی در هيات ِ انسان.
و من انسانی در قالب ِ خالق.
آپريـل ِ 2005– آیرلند